Dolle Mina is terug. In 2025 sloten tienduizenden vrouwen en ook mannen zich aan bij de feministische beweging in Nederland. Toevallig was het in dat jaar ook precies 100 jaar geleden dat Wilhelmina Drucker overleed. De vrouw die in de jaren ’70 de inspiratie was voor de naam Dolle Mina. Samen met Aletta Jacobs streed Wilhelmina voor vrouwenkiesrecht en gelijke rechten in arbeid en onderwijs. Waar het verhaal van Jacobs in Nederland redelijk bekend is (ze krijgt in 2026 zelfs een eigen musical), kennen we het verhaal van Drucker eigenlijk nauwelijks.

Hee Mina, we gaan je verhaal vertellen.
100 jaar later? Moet dat nog?
Het moet juist. Juist nu. Aletta heeft zelfs een musical gekregen.
Met liedjes en dansjes? Nou prima toch. Ze heeft het verdiend.
Maar jij toch ook? Jij was anders. Jij was een strijder.
Jullie gaan toch niet zingen en dansen?
Hooguit een strijdlied.

Met onze voorstelling Dolle Mina gaan we op zoek naar het verhaal en de drijfveren van Wilhelmina Drucker. Een radicaal feminist die met haar geestige en ijzeren stellingname streed tegen de heersende opvatting dat vrouwen in het huwelijk ondergeschikt waren aan de man. En de wettelijke handelingsonbekwaamheid van de vrouw en andere onrechtvaardige wetten en verouderde zeden aanvocht. Een vrouw die door de media, door politici, door cabaretiers, door mannen én vrouwen werd bespot en neergesabeld. Maar ondanks dat bleef strijden.

Schrijversduo Erris van Ginkel en Roos Schlikker zetten hun tanden in het verhaal van toen en verbinden het met nu. Andrew Tate meets Pieter Jelles Troelstra. Want in deze tijd van de opkomende manosphere kunnen we een beetje Wilhelmina Drucker spirit wel gebruiken.